Mechanizm

 

Pamięci Józefa Czechowicza

Gdyby  matka się nie uparła

Nie odjęła od ust ostatniej

pajdy chleba

Ty chodziłbyś po Lublinie

jak bezpański pies.

 

A ona do szkół cię posłała

Kołysanki śpiewała z ranną rosą

I chciała ci niebo

na ziemię sprowadzić.

 

Miesiączkiem się zachwycałeś

I sianem,  co pięknie pachniało…

Sny spełniły się

I poszedłeś dalej w świat

z maturą i sercem jak motorek

wystukującym cudne strofy.

 

I nadeszła ta zła godzina…

I trzeba  było wracać do Lublina

Chciałeś tylko do fryzjera

A może i fotografa. Wybiegłeś!

I bomby spadły!

Huk i zgliszcza.

Już sen Cię ogarnął, sen mocny

Może ulicą Złotą wespół z cieniem

kompanów tworzysz niebiańskie

wersy o naszym mieście…

zdj. własne